Eskiden sabahların bir ritüeli vardı. Bayiye gider, gazetemi alır, eve dönerken ilk sayfayı ayakta bile olsa karıştırırdım. Eve gelince çay demlenir, gazete sayfa sayfa okunurdu. Sadece haber almak değildi bu; bir alışkanlıktı, bir düzen, hatta bir keyifti. Şimdi ise o bayiler ya kapandı ya da kimse uğramıyor. Gazete rafları eskisi gibi dolu değil, alan da yok.
İnsanlar artık haberleri telefondan okuyor. Daha hızlı, daha pratik belki ama aynı şey değil. Ekrandan kaydırarak okunan bir haberle, eline alıp sayfa çevirerek okunan gazete arasında fark var. Gazetede rastladığın bir köşe yazısı, gözünün takıldığı bir başlık… Bunlar planlı değildi ama anlamlıydı. Şimdi her şey hızlı, kısa ve yüzeysel.
Bir de şu var: Gazete sadece haber değil, aynı zamanda bir bakış açısıydı. Yazarların dili, yorumları, tartışmaları… Hepsi bir bütün oluştururdu. Şimdi herkes kendi ekranında, kendi dünyasında. Ortak bir gündem bile kalmadı gibi.
Bazen hâlâ alışkanlıkla bayiye uğruyorum ama eski kalabalık yok. Gazete alıp çıkan insanlar yok. Sanki sadece bir şey değil, bir dönem kapanmış gibi.
Ve en çok da şunu hissediyorum: Gazete kokusu kaybolduğunda, aslında bir neslin sabrı da, okuma alışkanlığı da yavaş yavaş kayboldu.
